TRAINER/COACH: Robèrt Misset 20-12-1959.

Wat doet een jochie van 12 jaar dat opgroeit met het Ajax van de jaren 70?
Zijn idool is Sjakie Swart, de rechtsbuiten van Ajax in de droomvoorhoede met Johan Cruijff en Piet Keizer.
Heel soms lukt het hem op het voetbalveld net zo'n mooie voorzet te geven als `Paco', zoals Swart genoemd werd.
Met de jongens van de Amsterdamse Lovelingschool krijgt hij een vrije middag als zijn club de wereldbeker heeft gewonnen.

`Ajax wint de wereldcup', zongen we in koor, dat waren nog eens tijden.

Maar profvoetballer, nee, daar was deze in Haarlem geboren sportfreak niet voor in de wieg gelegd. Ik ben in dat opzicht de klassieke sportjournalist: ik schrijf nu al ruim 20 jaar over de sporten die mij boeien: voetbal, tennis, volleybal (ik volgde voor Het Parool tussen 1992 en 1996 het gouden team van Atlanta), maar ook hockey, tafeltennis, schaken, zelfs korfbal.

Ik heb ook twee boeken geschreven over tennis, Wenda heeft er zowaar 1 gekocht, haha! Volleybal, dat vonden wij op het Amsterdamse Lely-lycuem een meidensport. Maar in die sport pisten je teamgenoten tenminste niet je Spaanse laarzen vol, zoals me bij Blauw Wit overkwam. Ik was zo boos dat ik die laars boven het hoofd van de dader heb leeggeschud en meteen besloot dat ik klaar was met de voetbalsport.
Via een schoolvriend werd het toch volleybal, het zou Amsterdam/Boemerang worden, maar ik meldde me in de Van Hogendorphal op het verkeerde veld en werd als jochie van bijna 17 ingelijfd door Sloterpark.

Ruim 10 jaar later stak ik alsnog die brug over, toen ik als bestuurslid van Sloterpark de fusie met Amsterdam/Boemerang mede voorbereidde. Sinds 1992 ben ik erelid van VV Amsterdam, de club die ik dit seizoen met Compaen maar liefst 4 keer als tegenstander tref. Volleybal werd meer dan mijn sport, het werd een passie, een way of life.

In 1985 zag ik het Sovjet-volleybalteam, het Rode Leger van de vorig jaar overleden topcoach Vladimir Platonov en spelverdeler Zaitsev, in de sporthallen Zuid Europees kampioen worden. Toen droomde ik er wel eens van om Safin te zijn, niet die tennisser, maar de boomlange, onverstoorbare hoofdblokkeerder. Het bleef opnieuw bij dromen, haha voor een speltechnisch beperkte volleybalgek, die zich de `hete' wedstrijden met Amsterdam tegen het VCW van Edwin nog goed kan herinneren. Hoe heette die blonde middenman van VCW ook alweer, Ed?

Ik kreeg wel een ander cadeau uit Rusland, Elena Timina, tafeltenniskampioene van haar enorme land in 1992, Europees kampioene met Rusland in 1994, de nummer 5 van Europa en voor Rusland twee keer deelnemer aan de Olympische Spelen: in 1992 in Barcelona en 1996 in Atlanta. We zijn inmiddels 14 jaar getrouwd en hebben 2 kinderen: Andrej (9) en Wera (7). Hockey en tennis zijn hun sporten, het volleybal laat Andrej na een jaartje Martinus toch maar aan papa over. En mama bleef nog even tafeltennissen: ze werd al in 2000 Nederlands kampioene, deed in Peking met Nederland aan haar derde Spelen mee en werd in oktober 2008 op haar 39ste Europees kampioen met het Nederlandse team. Elena speelt dit seizoen in de Franse Pro A bij Niort. Sleutelwoorden bij mijn geliefde (een klassiek geschoolde Russische verdedigster): vechten voor elk punt, passie en overleven.

Ik train al 25 jaar vrouwenteams en mag me dus een typische `vrouwentrainer' noemen, al zou ik niet kunnen uitleggen wat dat nu exact is. Feit is dat vrouwen meer warmte en cohesie aan een team kunnen geven dan mannen en dat heeft me altijd aangetrokken. Bovendien vond ik het mannenvolleybal vroeger te statisch, al is dat erg veranderd.

Ik heb sinds 1983 teams getraind en gecoacht in de 2e klasse tot en met de 2e divisie. Het rijtje clubs: Sloterpark (1976, trainer vanaf 1983-1989), VV Amsterdam (1989-2001), Wilhelmina (Amersfoort) 2002-2004, Roda 23 (2004-2005), VV Waterlanders (Nieuwkoop) 2005-2007, VV Amsterdam (2007-2008). En sinds dit seizoen dus Compaen, een sfeervolle dorpsclub met talentvolle jeugd.

Ik beschouw het als een grote uitdaging om de jeugd te helpen ontwikkelen en zo de doorstroming naar D1 te garanderen. We hebben door blessures, vakanties en de zoektocht naar een 2e trainer een moeizame aanloop gekend. Maar de potentie is er om ook dit seizoen te presteren in de 3e divisie!

Schrik niet als je bij D1 een grijze duif ziet dansen en springen langs de lijn, het is mijn manier van coachen, mijn manier om passie en beleving in het team te brengen. (En ik doe het ook niet elk punt hoor, mijn hersens kraken wel tijdens elke rally). Ik hoop altijd dat mijn enthousiasme ook overslaat op het publiek, bij Compaen zit dat wel goed!

Zie je, heb ik alweer veel te veel geluld. Kom ons maar lekker aanmoedigen in de sporthal!